خوبيد؟ خوشيد؟ سلامتيد؟

اول از همه بايد تشكر كنم از همه تون كه اين مدت با اينكه نميرسيدم آپ كنم٬ باز تنهام نذاشتيد . راستش دلم نميومد پست جديد بدم . آخه اين همه نظر همش صفر مي شد!

حقيقتش اين روزا كنكور خيلي فكرمو مشغول كرده. استرس ندارم ولي ...

بگذريم . حالا يه سؤال :

به نظرتون من اين عكس رو برا چي گذاشتم اين پايين ؟

يه كم فكر كنين ٬ سخت نيستا !

اصلاً خودم ميگم :

خدا منو دعوت كرده خونشون . باورتون نميشه ؟ درك ميكنم چون خودمم باورم نميشه . من 10 تير قراره دوباره برم مكه . 

ميدونين يه احساس خاصي دارم . خيلي وقتا گريه ام ميگيره وقتي بهش فكر مي كنم .

ياد پارسال مي افتم. پارسال هم باورم نميشد. پارسال اونجا همش دعا ميكردم امسال دوباره برم مكه. ولي امسال نه اقدام كرده بودم نه بهش فكر مي كردم . مامان خودش قرار بود به عنوان سرپرست گروه دانش آموزا بره ٬مثل پارسال٬ ولي من نه وقت داشتم بهش فكر كنم نه روم مي شد به مامان بگم چقدر دلم ميخواد دوباره باهاش برم .

ولي مامان بدون اينكه به من بگه خودش رفته بود دنبال همه ي كارا . فداش بشم٬ خيلي ماهه .

ولي خب به نظر خودم حتماً پارسال آدم نشدم كه امسال دوباره دارم ميرم !

خلاصه كه دعا كنيد برم تا همتونو دعا كنم .

موفق باشيد . نظر يادتون نره .

شبي درگوشه اي تنها

               شبي مهتابي و روشن

                                     كه از غم ها تهي بودم

تو را با تيشه ي انديشه ي شعرم تراشيدم.

               نشاندم در ميان ديدگانت برق صد الماس

شبي ...

        عشق آفرين گشتي

                          گرفتي روشني

                                      تابنده گشتي   

                                               دلنشين گشتي

شبانگاهان

          هزاران اختر تابان

                  تو را باشد ستايش گر

                                           تو را باشد نيايش گر

ولي اين را بدان

                 روزي

                      غرور تو به تنگ آرد دل يكتا پرستم را

    تو را با تيشه ي سنگين قهرم افكنم بر خاك

                                          كه تا هر كس مرا بيند

  بگويد

            " او "

                     خدايش را بدست خويشتن بشكست

                                                                  ...

اگه خوشتون اومد نظر یادتون نره

من باز مزاحمتون شدم . شرمنده !

راستش اومدم يه خبر جالب بهتون بدم :

من فارغ شدم !!!! 

نه !!! فكر بد نكنيد ! فارغ التحصيل شدم !!! 

نمي دونم خوشحالم يا ناراحت . هر سال بعد آخرين امتحان ذوق تابستونو داشتم . اما امسال ....

امسال همه چي فرق مي كنه .

امسال دوران امتحانا براي من وقت استراحت محسوب مي شد . و همه ي سختي ها از امروز به بعد شروع ميشه . تصميم گرفتم امسال حتما كنكور قبول شم . بايد قبول شم . اگه نشم آبروم ميره ... 

برام دعا كنيد لطفا . 

راستي تابستون نزديكه و اكثر شما ها داريد برنامه ريزي مي كنيد براي مسافرت . خوش به حالتون !!  

حتما مواظب خودتون باشيد . اگه با خانواده مسافرت مي كنيد و با ماشين خودتون قول بديد بچه ي خوبي باشيد و حواس آقاي راننده رو پرت نكنيد !!! 

ولي اگه با دوستها مي خوايد بريد عشق و حال و صفا  به نظر من بهتره با قطار بريد‌! اينقدر مي چسبه !!

البته در نظر داشته باشيد كه طرفاي اوايل تير بليط سخت پيدا ميشه . پس از قبلش بايد به فكرش باشيد .  

اين آدرس سايت شركت مسافربري  رجا :  www.raja.ir

حتما برنامه تونو قبلش هماهنگ كنيد . تو اين سايت ميتونيد بليط رزرو كنيد . يا حتي اگه كارت سامان داشته باشيد بليط بخريد .

خلاصه كه اميدوارم بهتون خوش بگذره .  

راستي من تا وقت كنكور زياد نمي تونم به اينجا سر بزنم . انشاالله بعد كنكور از خجالتتون در ميام .

اين مدت هر وقت بتونم ميام آپ ميكنم . حتما سر بزنيد و نظر بديد . مرسي .

دوستتون دارم . باي  

اربابي نوكري تنبل داشت.

روزي به او دستور داد برو انگور و انجير بخر و بياور .

نوكر سهل انگاري كرد . رفت و يكي از اين دو را خريد و آورد .

ارباب نوكر را سرزنش كرد و گفت :  از اين پس هر وقت از تو كاري خواستم به جاي يك كار بايد دو كار انجام دهي.

گفت :  چشم.

روزي ارباب بيمار شد و به نوكرش دستور داد كه برود طبيب بياورد.

نوكر رفت و طبيب را با يك مرد ديگر حاضر كرد.

ارباب گفت:  اين مرد ديگر كيست؟

نوكر گفت:  اين قبر كن است! تو به من گفتي هر وقت يك كار از من خواستي دو كار انجام دهم اينك فرمان تو را انجام دادم يك طبيب آوردم با يك قبر كن ! اگر طبيب تو را خوب كرد كه چه بهتر وگرنه قبر كن حاضر است و ديگر نيازي به رفتن دوباره براي پيدا كردن قبركن نيست !!

نظر یادتون نره ...

   ...اينك آرامشي ست خاكستري كه به من باز مي گردد ؛ آرامشي كه در خطوط متروك صحرا ها – كه روزگاري به خاكستر گندم هاي سوخته مي پيوست – نيز نمي توان جست ؛ آرامشي كه از يك پايان – نه پايان پايان ها – سخن مي گويد ؛ شايد پايان يك فصل نه سر انجام همه ي سال ها ؛ آرامشي ست غريب كه نه رسيدن را مي گويد نه اختتام دردناك يك مجلس سوگواري را ؛ نه مي گويد نه توان گفتن در اوست ؛ نه ارزش ابتدايي يك داروي مسكن را دارد و نه از تسليم شدگي نهايي در برابر حسي ترين درد ها حكايت مي كند ؛ آرامشي كه جنجال خيابان ها  نورها و زوايا در آن فرو مي نشيند و رسوب مي كند . بگذار تا در ميان گرگ ها و ترسو ترين مردم پيوندي بيافرينم .راهي ست كه بايد رفت . راهي ست بازگشتني . رفتن ستايشگر ايمان است و بازگشت مداح تقدير . خيابان هنوز عابران را جواب نگفته است . مرد با چند پاكت بزرگ در خيابان منتظر است . زني به من نگاه مي كند . زني به من نگاه نمي كند . ما از آن عابري مي ترسيم كه نگاهمان نمي كند ...

از كتاب" بار ديگر شهري كه دوست مي داشتم " به انتخاب خواهر گلم

اگه خوشتون اومد نظر يادتون نره

    زماني بس طولاني در انتظار بودم

    براي وقوع معجزه اي

    همه گفتند مقاوم باش

    صبر داشته باش و اشكي مريز

    در ميان تاريكي و خوشي ها

    مي دانستم كه موفق مي شوم

    و دنيا در اين تصور بود كه من خسته شده ام

    اما من در انتظار تو بودم

    اكنون سكوت كن

    نوري در آسمان ميبينم

    كه در حال كور كردن من است

    نمي توانم باور كنم كه فرشته اي مرا نوازش كرده است

    همراه با عشق

    بگذار باران فرو ريزد

    و اشك هايم را بشويد

    بگذار روحم را لبريز كند

    و ترسهايم را غرق خود كند

    بگذار ديوارها را ويران كند

    براي خورشيدي نو

    روزي جديد فرا رسيده است ...

   A New Day Has Come

   I was waiting for so long

   For a miracle to come

   Everyone told me to be strong

   Hold on and don't shed a tear

   So through darkness and good times

   I knew I'd make it through 

   And the world thought I had it all

   But I was waiting for you

   Hush now

   I see a light in the sky

   Oh it's almost blinding me

   I can't believe I've been touched by an angel 

   Whit love

   Let the rain come away my tears

   Let it fill my soul

   And drown my fears

   Let it shatter the walls

   For a new sun

   A new day has come  …

و ساقه هاي جوانم از ضربه هاي تبرهايتان زخم دار است ٬

                                                             با ريشه چه مي كنيد؟

گيرم كه بر سر اين باغ بنشسته در كمين پرنده اي

                           پرواز را علامت ممنوع مي زنيد ٬

                           با جوجه هاي بنشسته در آشيان چه مي كنيد؟

گيرم كه مي كشيد ٬

               گيرم كه مي بريد ٬

                               گيرم كه مي زنيد ٬

            با رويش ناگزير جوانه چه مي كنيد ...